कान्स चित्रपट महोत्सव २०२२: सर्वोत्कृष्ट चित्रपट (क्राइम्स ऑफ द फ्युचर, आर्मागेडन, इत्यादी)

स्ट्रीम करा किंवा सोडून द्या: नेटफ्लिक्सवरील 'द परफेक्ट मॅच', माजी निकेलोडियन स्टार व्हिक्टोरिया जस्टिस आणि 'सेक्स/लाइफ'मधील देखणा अभिनेता अॅडम डेमो यांची रोम-कॉम झलक
पाहा किंवा सोडून द्या: ॲमेझॉन प्राइम व्हिडिओवर 'रिस्पेक्ट', ज्यात जेनिफर हडसन मुख्य भूमिकेत आहे, हे अरेथा फ्रँकलिन यांचे निराशाजनक चरित्र आहे.
पहा किंवा सोडून द्या: हुलूवरील 'गेमस्टॉप: राइज ऑफ द गेमर्स', एक हास्यमय माहितीपट ज्यात सामान्य लोक दुष्ट शक्तींना उलथवून टाकतात.
स्ट्रीम करा किंवा सोडून द्या: FX/Hulu वर 'एलॉन मस्क क्रॅश कोर्स', NY टाइम्समध्ये टेस्लाच्या सेल्फ-ड्रायव्हिंग तंत्रज्ञानातील समस्यांवर माहितीपट प्रसिद्ध
पीकॉकवर स्ट्रीम करा किंवा सोडून द्या: अमिश लोकांची पापे, अमिश समुदायातील दीर्घकालीन लैंगिक शोषणावर आधारित एक माहितीपट मालिका.
Hulu वर स्ट्रीम करा किंवा सोडून द्या: 'Look at me: XXXTentacion', दिवंगत रॅपरच्या आयुष्यावर आणि उत्तुंग कारकिर्दीवर आधारित एक डॉक्युमेंटरी.
“रँडी रोड्स: एका गिटार आयकॉनवरील चिंतन” हा लेख ऑझी ऑस्बॉर्नच्या मूळ गिटारवादकाच्या अल्पायुष्याचा आणि प्रचंड प्रभावाचा आढावा घेतो.
स्ट्रीम करा किंवा सोडून द्या: 'टीन टायटन्स गो! आणि डीसी सुपर हीरो गर्ल्स: मेहेम इन द मल्टीव्हर्स' VOD वर, सुमारे १० लाख पात्रांचा समावेश असलेला एक भव्य क्रॉसओव्हर चित्रपट.
स्ट्रीम करा किंवा सोडून द्या: पॅरामाउंट+ वर 'सोनिक द हेजहॉग २', अधिक आकर्षक, अधिक गोंगाट असलेला सिक्वेल, ज्यात अधिक बौद्धिक संपदा (IP) आहे आणि विनोद कमी आहेत.
'वी ओन द सिटी'च्या शेवटाचे स्पष्टीकरण: जॉन बर्न्थॉल, डेव्हिड सायमन आणि इतर तुमच्या ज्वलंत प्रश्नांची उत्तरे देतात.
बंदूक नियंत्रणावरील 'मतां'बद्दलच्या तप्त चर्चेदरम्यान जॉय बेहार यांनी सारा हेन्स यांच्यावर जोरदार टीका केली: 'मानसिक आरोग्य थांबवा!'
या वर्षीचा कान्स चित्रपट महोत्सव – जो या क्षेत्रातील सर्वात प्रशंसित चित्रपट महोत्सवाचे पहिलेच वर्ष आहे – यात अनेक चांगले आणि काही उत्कृष्ट चित्रपट प्रदर्शित झाले आहेत. या कमी महत्त्वाचे असण्याचे कारण मी कोविडच्या उलट्या अडथळ्याला देतो, ज्यामुळे २०२० सालचे चित्रीकरण थांबले होते आणि आता ते पुन्हा सुरू होत आहे. माझ्या मते, वरवर पाहता सर्वोत्कृष्ट चित्रपटांच्या यादीतून एक उत्कृष्ट कलाकृती (जेम्स ग्रेच्या 'अपोकॅलिप्टिक एज'कडे पाहता) आणि अनेक अयशस्वी चित्रपट आले आहेत, जे केवळ वाईटपणाच्या पलीकडे जाऊन नैतिक हल्ल्याच्या जवळ पोहोचतात (जरी कृष्णवर्णीय लोकांच्या दुःखावर आधारित 'टोरी अँड लोकिता' आणि वेश्याव्यवसाय करणाऱ्यांच्या हत्येवर आधारित 'होली स्पायडर' या थरारपटाचे अनाकलनीयपणे समर्थक आहेत). पारंपारिकपणे, हे पुरस्कार चुकीच्या चित्रपटांना दिले जातात, जसे की २०१७ मध्ये रुबेन ओस्टलुंडच्या 'द स्क्वेअर' या चित्रपटाने 'द ट्रायंगल ऑफ सॉरोज' या व्यापक व्यंगचित्राला दिले होते. एका साधारण चित्रपट महोत्सवातील काही भीतीदायक प्रदर्शनांपैकी, मला खात्री आहे की पुढच्या वर्षी निश्चितपणे दिग्गज दिग्दर्शकांचे ब्लॉकबस्टर चित्रपट प्रदर्शित होतील.
पण तक्रार करून काही उपयोग नाही, विशेषतः जेव्हा तुम्ही सकाळी भूमध्य समुद्राच्या नीलमणी लाटांकडे गंभीरपणे पाहू शकता आणि रात्री ज्युलियन मूरसोबत कॉकटेल पार्टीत गप्पा मारताना स्वतःची फजिती होऊ न देण्याचा प्रयत्न करू शकता. चित्रपटाबद्दल बोलायचे झाल्यास, साईडबार शो नेहमीपेक्षा अधिक आकर्षक आहेत, जसे की मानवी शरीराचा एक अद्भुत प्रवास – विश्वास ठेवा किंवा ठेवू नका, मी डेव्हिड क्रोननबर्गच्या नवीनतम चित्रपटाबद्दल बोलत नाहीये – आणि समृद्ध कल्पनारम्यतेमध्ये मानसिक छायेत रमून जाणे. खाली वैशिष्ट्यीकृत केलेल्या सुमारे डझनभर चित्रपटांपैकी काहींनी अमेरिकेत आधीच थिएटरमध्ये प्रदर्शित होण्याचा करार मिळवला आहे आणि ते २०२२ मध्ये प्रदर्शित होतील; इतरांची निवड अजून व्हायची आहे आणि सुट्ट्यांनंतरच्या सौद्यांच्या धांदलीत ते प्रमुख स्ट्रीमर्स असू शकतात. (तुम्हाला आश्चर्य वाटेल की नेटफ्लिक्सच्या कितीतरी सर्वोत्तम परदेशी निर्मिती पॅलेस डे फेस्टिव्हल्समध्ये पहिल्यांदाच आपली छाप पाडतात.) फ्रान्सच्या दक्षिणेकडील सूर्यप्रकाशित प्रदेशातील १२ सर्वात आश्वासक प्रीमियरच्या तपशिलासाठी पुढे वाचा, जिथे सर्वोत्तम... अजूनही घरात, अंधारात, तासनतास बसून राहण्याच्या वेळेचा सदुपयोग करा.
‘एस्ट्रा’मध्ये वडिलांच्या समस्यांना विश्वाच्या टोकावर ढकलल्यानंतर, जेम्स ग्रे या काल्पनिक आत्मचरित्रासाठी लिहिताना वडील आणि मुलांवरील आपले लक्ष अधिक ठोस आणि थेट वैयक्तिक पातळीवर आणतो. हे त्याचे एक सर्वोत्कृष्ट आणि हृदयस्पर्शी काम आहे, ज्यात तो आपल्या बालपणीच्या न्यूयॉर्कमधील आठवणींना किती काळाने पुन्हा जिवंत करतो हे कोणास ठाऊक. ज्यू तरुण पॉल ग्राफ (मायकल बँक्स रेपेटा, जो नुकताच प्रकाशात आला आहे) एके दिवशी आपल्या रॉकेट शिप ग्राफिटीला कलाविश्वातील एक महान कलाकृती बनवण्याचे स्वप्न पाहतो, परंतु सामान्य जीवनातील आव्हाने त्याला व्यस्त ठेवतात: त्याचे पालक (ॲन हॅथवे आणि जेरेमी स्ट्रॉंग, दोघेही त्यांच्या सर्वोत्तम भूमिकेत) ज्यांना तो शाळेत आराम करावा असे वाटते, आणि त्याचे लाडके आजोबा (अँथनी हॉपकिन्स) ज्यांची प्रकृती ठीक नाही आणि ते त्याला एका खाजगी महाविद्यालयात पाठवतात, जिथे रेगन पाईचे चाहते आहेत. ग्रे हे सर्व अगदी बारकाईने सादर करतो (त्याने आणि त्याच्या टीमने साउंडस्टेजवर घरगुती चित्रपट आणि जुन्या फोटोंचा वापर करून त्याच्या पूर्वीच्या घराची एक लहान प्रतिकृती तयार केली), जे हृदयद्रावक एकपात्री संवादापेक्षा अधिक हृदयस्पर्शी आहे कारण त्यात लैंगिकता अधिक हृदयस्पर्शी आहे. दुसऱ्याची आठवण.
मात्र, सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, ग्रे आपल्यासारख्या दिसणाऱ्या मुलांच्या निवडी प्रौढांच्या स्पष्ट नजरेतून पाहतो. चित्रपटाचा नैतिक गाभा वर्गाबद्दल आहे – तो पॉलवर अशा सूक्ष्म मार्गांनी कसा परिणाम करतो, जे त्याला समजत नाहीत, आणि त्याचे पालक त्याच्यावर अशा प्रकारे कसा परिणाम करतात, ज्याकडे ते दुर्लक्ष करणे किंवा त्याचे समर्थन करणे पसंत करतात. पॉलची एका कृष्णवर्णीय वर्गमित्रासोबतची (जेलिन वेब) मैत्री गोड आणि निरागस असते, जोपर्यंत त्यांच्या आयुष्यातील अत्यंत भिन्न परिस्थिती त्यांना विरुद्ध दिशांना ढकलत नाही, आणि ग्रेचा स्पष्ट दिसणारा अपराधभाव सूचित करतो की हा मतभेद कदाचित इतका निष्क्रिय नसावा. पालकांबद्दल बोलायचे झाल्यास, ते सतत आपली तत्त्वे आणि आपली आचरणं यांच्यात तोल साधत असतात, ज्या सार्वजनिक शाळांपेक्षा आपण श्रेष्ठ नाही असा त्यांचा दावा असतो त्यांना सोडून देतात, आणि ज्यांना ते पाठिंबा देण्याचा दावा करतात त्यांच्याकडे तुच्छतेने पाहतात. ग्रे एका अपूर्ण भूतकाळाच्या अस्वस्थ करणाऱ्या सुरकुत्या पुसून टाकण्यास नकार देतो, आणि या स्पष्टपणे निरीक्षण केलेल्या आठवणींच्या प्रवासातील प्रत्येक फ्रेममध्ये प्रामाणिकपणा हीच सुंदर सत्याची गुरुकिल्ली आहे.
महोत्सवातील सर्वात चर्चेत असलेला चित्रपट म्हणून, डेव्हिड क्रोननबर्गचे त्याच्या 'बॉडी हॉरर'च्या क्षेत्रातले पुनरागमन हे एका व्यापक अर्थाने पुनरागमन वाटते – जणू काही माउंट ऑलिंपसवरून जन्मलेला एक महान कलाकार, जो हे सर्व ढोंगी आणि देखावा करणारे लोक हे कसे करतात याची आठवण करून देतो. विग्गो मॉर्टेनसेन आणि लेआ सेडूक्स एका विचित्र सादरीकरण करणाऱ्या परफॉर्मन्स आर्टिस्टच्या जोडीची भूमिका साकारतात: ती एका सर्जिकल मशीनचा रिमोट कंट्रोल हाताळते, गाऊन आणि टक्सीडो घातलेल्या प्रेक्षकांसाठी दरवाजा उघडते आणि त्याच्या शरीराने तयार केलेले भयानक नवीन अवयव बाहेर काढते. जणू काही 'ॲक्सिलरेटेड इव्होल्यूशन सिंड्रोम'. क्रोननबर्गचा हा पहिला गैर-रूपकात्मक कलाकाराचा चित्रपट असल्याने, त्याच्या पात्रांवर आणि त्यांच्या स्थानांवर (त्याच्या अनेक प्रत्यारोपित कानांना ऐकूही येत नाही!) कमकुवत-चहाच्या चहासारख्या अधःपतित सिनेमाच्या सद्यस्थितीवरचा त्याचा स्वतःचा दृष्टिकोन प्रक्षेपित करणे हे मोहक आणि समाधानकारक दोन्ही आहे. जणू काही त्याच्या शैलीच्या नकला विकणारे उभे नक्कलकार.
पण आठ वर्षांच्या विश्रांतीनंतरही, क्रोननबर्ग अजूनही एकटाच वर्ग करत आहे. त्याच्या पद्धती अधिक विचित्र होत चालल्या आहेत आणि काही चाहत्यांना तो ज्या सरळसोट शैलींमध्ये असावा असे वाटते, त्यापासून त्या दूर जात आहेत. प्रत्येकजण (विशेषतः क्रिस्टन स्टीवर्टची विनोदी टिमलिन) अलंकारिक वाक्प्रचार किंवा सैद्धांतिक परिच्छेदांमध्ये बोलतो; “संसर्ग – त्यांच्यात काय चूक आहे?” हे लगेचच आवडते वाक्य बनते. चित्रपटाच्या पोताला एक अनैसर्गिक, प्लास्टिकसारखी परावर्तित चमक आहे, जी कचरापेटीत खाणाऱ्या मुलाच्या सुरुवातीच्या दृश्यासाठी योग्य आहे. उद्याचे जग अक्षरशः आणि मानसिकदृष्ट्या कुपोषित आहे, ग्रीक किनारे गंजलेल्या बोटींनी भरलेले आहेत ज्यात एक अस्पष्ट डिस्टोपियन (भविष्यातील भयावह) छटा आहे, आणि कृत्रिम पदार्थ हे आपल्या अन्नाचे अंतिम स्रोत आहेत. आश्चर्यकारकपणे, क्रोननबर्गने मायक्रोप्लास्टिकवरील त्याच्या अलीकडील 'गार्डियन'मधील लेखापूर्वी ही पटकथा लिहून वास्तविक जीवनात डोकावले होते, परंतु जसजसा ग्रह त्याच्या उतारवयात अधिक पुढे जाईल, तसतसे त्याचे अंदाज अधिकच प्रभावी होतील. त्याऐवजी, तो कायमचा पुढे जाऊ शकला असता.
शरीरांबद्दल बोलायचं झालं तर, आणि त्यांच्या अनपेक्षित व किळसवाण्या पद्धतीने गैरवर्तन करण्याच्या भयावह क्षमतेबद्दल: हार्वर्डच्या सेन्सरी एथनोग्राफी लॅबचा हा माहितीपट (आपल्याला खोल समुद्रातील मासेमारीच्या डोक्याच्या प्रवासाचा अनुभव देतो). पॅरिसच्या आसपासच्या अनेक रुग्णालयांमधील त्या निसरड्या, बुळबुळीत अद्भुत दुनियेची ही एक अभूतपूर्व झलक आहे, जिला आपण दररोज गृहीत धरतो. दिग्दर्शक वेरेना पॅरावेल आणि लुसियन कास्टिंग-टेलर यांनी नवीन सूक्ष्म कॅमेऱ्यांच्या विकासाला चालना दिली आहे, जे लहान आतडे आणि गुदद्वाराच्या पोकळीतून उच्च दर्जाचे फुटेज टिपण्यास सक्षम आहेत, आणि जे शुद्ध अवांत-गार्द भूमिती आणि नाट्यगृहातून निसटणाऱ्या आंतरिक तीव्रतेमधील फरक ओळखतात. होय, तुम्ही मूत्रमार्गाच्या तपासणीचे ते दृश्य कधीही विसरू शकत नाही, जिथे एक लांब धातूची कांडी "कलाश्निकोव्ह मोड"वर सेट करून एका व्यक्तीच्या मूत्रमार्गात घुसवली जाते, किंवा पृथ्वीवरील डोळे साफ करणाऱ्या सर्वात धाडसी माणसाच्या डोळ्याच्या बाहुलीला सुई टोचताना पाहणे. पण जर तुम्ही माझ्यासारखे असाल, जे प्रत्येक नवीन चित्रपट पाहताना काहीतरी नवीन पाहण्याच्या शोधात असतात, त्यापेक्षा चांगली हमी नाही.
तसेच, हा केवळ एक साधासुधा अप्रामाणिक पराक्रम नाही. आम्हाला हे समजले की रुग्णालयाची कार्यप्रणाली मानवी शरीराप्रमाणेच गुंतागुंतीची आणि एकमेकांशी जोडलेली आहे, ज्यात विविध अवयव सुसंवादाने काम करतात. प्रोस्टेट उत्तेजनादरम्यान, आपण एका शल्यचिकित्सकाला त्याच्या नियंत्रणाबाहेरच्या समस्यांसाठी त्याच्या परिचारिका आणि सहाय्यकांना रागावताना ऐकतो; हा सध्या अमेरिकन लोकांना अत्यंत भेडसावणाऱ्या अपुऱ्या निधी आणि अपुऱ्या मनुष्यबळाच्या समस्यांकडे एक संकेत आहे. परावेल आणि कास्टिंग-टेलर यांनी या मोठ्या संस्थांच्या मूलभूत कार्यांमध्ये खूप रस घेतला, ज्यात सर्वात रोमांचक फुटेज एका फाईल ट्रान्सफर कॅप्सूलच्या दृष्टिकोनातून (POV) आले आहे, जी इमारतीमध्ये प्रचंड वेगाने एकमेकांना छेदणाऱ्या न्यूमॅटिक ट्यूबच्या जाळ्यातून प्रवास करत आहे. अंतिम नृत्य दृश्य – “आय विल सरव्हाइव्ह” या गाण्यावर अगदी अचूकपणे सादर केलेले – हे एका सामान्य माणसाच्या कामगार वर्गाबद्दलच्या विचारांना दिलेली एक आदरांजली आहे; जसे की त्यांचे स्वतःचे हृदय अनैच्छिकपणे धडधडत असते, जे जीवनाच्या निरंतरतेसाठी आवश्यक असूनही अदृश्य असते, जोपर्यंत आपण थांबून विचार करत नाही की आपण पुढे जाऊ शकतो हे किती आश्चर्यकारक आहे.
ईओ (उच्चार 'ई-ऑ', मी तुम्हाला मनापासून शिफारस करतो की तुम्ही आता काही वेळा मोठ्याने उच्चारून बघा) एक गाढव आहे आणि, खरं तर, एक खूप चांगला गाढव आहे. ८४ वर्षीय पोलिश गुरू जेर्झी स्कोलिमोव्स्की यांचा सात वर्षांतील हा पहिला चित्रपट, एका अशा गाढवाची कथा सांगतो जो ग्रामीण भागात गोष्टी करताना हार मानत नाही, आणि बहुतेक वेळा तग धरून राहतो व संकटांचा साक्षीदार होतो. जर हे युरोपियन कला अकादमीच्या उच्च अभिरुचीची विडंबना वाटत असेल — कारण, हा १९६६ च्या क्लासिक 'Au Hasard Balthazar' चा एक सैल रिमेक आहे — तर त्याच्या थंड मिनिमलिझममुळे निराश होऊ नका. ही एक शुद्ध मेजवानी आहे, बर्फाळ सरोवराप्रमाणेच आरामदायी आणि ध्यानस्थ करणारी, ज्यात एक जबडा-हलवणारा शॉट उलटा टांगलेला आहे, जो झाडांना स्पष्टपणे प्रतिबिंबित होणाऱ्या गगनचुंबी इमारतींमध्ये रूपांतरित करतो. एक अभिव्यक्त, जबरदस्त कॅमेरा गेम या ८८-मिनिटांच्या अद्भुत कलाकृतीला जिवंत करतो, ज्यात नियमितपणे ईडीएम-शैलीतील स्ट्रोब आणि लाल-बिजागरी प्रयोगांचा समावेश आहे.
सहा प्राणी कलाकारांनी त्यांच्या साध्या, ख्रिस्तासारख्या शुद्धतेने एकत्र आणलेल्या, स्वतः त्या चार पायांच्या ताऱ्याच्या मूळ आकर्षणाला कोणीही कमी लेखत नाही. ईओ गाजर खातो. ईओची काही फुटबॉल गुंडांशी गाठ पडते, ज्यांना वाटते की जो गांजा त्याला बिअर आणि बंदुकांनी भरतो, तो एक विषारी वायू असेल. ईओने एका माणसाला मारले! (तो आला. कोणतीही ज्युरी त्याला दोषी ठरवणार नाही.) ईओवर प्रेम न करणे, किंवा त्या भिकाऱ्याच्या गैरसोयींमध्ये स्वतःला गुंतवून न घेणे कठीण आहे, जिथे तो मुख्यतः एका दूरस्थ निरीक्षकाप्रमाणे भटकतो. एकंदरीत पाहता, चित्रपटातील विविध प्रसंग पोलंडच्या आध्यात्मिक संकटाचे चित्र रंगवतात, ज्यात कामुक सावत्र आईच्या भूमिकेतील निर्दोष इसाबेल ह्युपर्टपासून ते अनपेक्षितपणे कामावरून काढून टाकलेल्या पाद्रीच्या प्रकटीकरणापर्यंत सर्व काही आहे. पण आपल्या या नवीन गाढव नायकाकडून येणाऱ्या शांत ऊर्जेत आणि तो हळूहळू पण निश्चितपणे आपल्याला ज्या नैसर्गिक भूभागातून घेऊन जातो, त्यात रमून जाणे तितकेच सोपे आहे. सदैव ईओ.
'नॉर्मल'मधील कामासाठी समीक्षकांची प्रशंसा आणि हजारो चाहते मिळाल्यानंतर, पॉल मेझकाल २०१६ पासून ॲना रॉस होल्मर आणि सारा डेव्हिस यांच्यासोबत काम करत आहे. 'द फिट्स'नंतरचा हा फारसा परिचित नसलेला पहिला चित्रपट, स्वतःच्या स्वतंत्र चित्रपट स्टार दर्जासाठी एक प्रभावी दावा करतो. हलक्याफुलक्या आकर्षणाने, मेझकालने साकारलेला उधळ्या ब्रायन, ऑस्ट्रेलियामध्ये नवीन सुरुवात करण्यासाठी अनेक वर्षांपूर्वी सोडून दिलेल्या आयरिश मच्छीमार गावात परतताना आपल्या आत दडलेल्या वाईट गोष्टी लपवतो. त्याला गावातील ऑयस्टर काढण्याच्या व्यवसायात परतायचे होते, ज्यावर स्थानिक सीफूड फॅक्टरीचे वर्चस्व होते. म्हणून त्याने तिथे काम करणाऱ्या आपल्या आईला (एमिली वॉटसन, जिने महोत्सवात उत्तम अभिनय केला) स्वतःसाठी काही सापळे तयार करण्यास राजी केले. तिचा विश्वास आहे की तो काहीही चुकीचे करू शकत नाही आणि ती त्याची छोटी योजना आनंदाने स्वीकारते. तिच्या नैतिकतेतील ही थोडीशी शिथिलता लवकरच मोठ्या धोक्यांमुळे कसोटीला लागणार आहे.
मग एक भयंकर घटना घडली, जी उघड न केलेलीच बरी, ज्यामुळे दोन तारे एका विलक्षण सखोल अभिनयाच्या प्रदर्शनात एकमेकांसमोर उभे राहिले, ज्यात वॉटसन चमकली, जेव्हा तिला संशय आला की त्यापेक्षा ते खाणेच बरे. डेव्हिस आणि होल्मर (शेन क्रॉली आणि फोडला क्रोनिन ओ'रायली यांच्या विनाशकारी पटकथेने त्यांच्या आयर्लंडच्या चित्रणाला मार्गदर्शन केले) यांनी वातावरणीय दाब असह्य तीव्रतेपर्यंत वाढू दिला, जो एका धक्कादायक क्लायमॅक्समध्ये जळतो. हे आपल्याला अस्वस्थ करणारे प्रश्न विचारण्यास प्रवृत्त करते की आपण अशाच परिस्थितीत कसे वागतो. या सर्व काळात, आपण चेस इर्विनच्या भव्य सिनेमॅटोग्राफीचा आनंद घेऊ शकतो, ज्याने अनेक रात्रीच्या दृश्यांमध्ये प्रकाशाचे हुशार स्रोत आणि दिवसाच्या धूसर प्रकाशात एक रांगडा चकाकी शोधली आहे. तो या नैतिक नाटकाभोवती फिरणाऱ्या सर्व अशुभ, भयावह गोष्टींचे चित्रण करण्याचा सर्वोत्तम प्रयत्न करतो, एक काळीकुट्ट पोकळी जी मानवी आत्म्याच्या खोलीप्रमाणे, तडजोड किंवा दयेविना अनंततेपर्यंत पसरलेली आहे.
नेटफ्लिक्सने ली जंग-जाएच्या दिग्दर्शकीय पदार्पणाची संधी न साधणे हा मूर्खपणा ठरेल, जो त्यांच्या ब्लॉकबस्टर 'स्क्विड गेम'मधील अभिनयासाठी प्रसिद्ध आहे. महत्त्वाकांक्षी, भरकटणारी आणि प्रचंड हिंसक असलेली ही कलाकृती, नेटफ्लिक्सला त्यांच्या इतर आफ्टर-द-फॅक्ट ओरिजिनल्समध्ये आवडणाऱ्या अनेक गोष्टींना हात घालते, आणि भविष्यात छोट्या पडद्यावर दिसू शकणाऱ्या या कलाकृतीला हादरवून सोडण्याइतपत भव्य स्वरूप देते. ही हेरगिरीची महागाथा दक्षिण कोरियाच्या इतिहासातील एका अत्यंत अशांत काळात घडते, जेव्हा एका लष्करी हुकूमशाहीने आंदोलकांवर आणि त्यांच्या डोक्यांवर कठोर कारवाई केली होती आणि उत्तरेकडील आपल्या शत्रुत्वपूर्ण शेजारी देशासोबतचा तणाव पुन्हा वाढला होता. या गोंधळाच्या दरम्यान, दक्षिण कोरियाच्या सीआयए (CIA) मध्येच मांजर-उंदराचा खेळ सुरू होतो, ज्यात परराष्ट्र विभागाचे प्रमुख (ली जंग-जाए, जे एकाच वेळी कार्यरत आहेत) आणि देशांतर्गत विभागाचे प्रमुख (जंग वू-संग, जे यापूर्वी 'स्टील' या वेब ड्रामामध्ये अशा भूमिकेत दिसले आहेत) यांच्यात संघर्ष सुरू होतो. 'रेन' आणि 'इराण: द वुल्फ ब्रिगेड' या दोन्ही मालिकांमध्ये, विरोधी संघात लपलेले गद्दारी शोधण्यासाठी चढाओढ सुरू आहे.
जसजसा त्यांचा तपास अनेक दिशाभूल करणाऱ्या गोष्टी आणि निष्फळ मार्गांमधून जातो आणि अखेरीस एका राष्ट्राध्यक्षांच्या हत्येच्या कटात येऊन पोहोचतो, तसतसे दोन उच्चभ्रू एजंट एकत्र विचारमंथन करून एका दैवी पातळीवर पोहोचतात. अडीच तासांच्या या चित्रपटातील मृत्यूंच्या प्रचंड संख्येवर मी कितीही भर दिला तरी तो कमीच आहे, जणू काही प्रत्येक दृश्यात किमान २५ लोकांना बॉम्बने उडवणे हे लीवर कराराने बंधनकारक होते. तो जुन्या पद्धतीच्या कौशल्याने या नरसंहाराच्या संगीताची रचना करतो, CGI चा वापर कमीत कमी ठेवतो आणि स्फोटकांच्या पेट्यांचा इतक्या मोठ्या प्रमाणात वापर करतो की येत्या अनेक वर्षांपर्यंत हा उद्योग फायदेशीर राहील. या चक्रव्यूहासारख्या पटकथा तुमचे संपूर्ण लक्ष वेधून घेतात आणि चित्रपटाचा कालावधीही खूप जास्त आहे, पण जे या गुंतागुंतीमुळे गोंधळून जात नाहीत, त्यांना हेरगिरीच्या चित्रपटांमधील असामान्यपणे खडतर अनुभवांची चव चाखायला मिळते. (आणि जे भरकटतात, ते सुद्धा रक्ताने न्हाऊन निघू शकतात.)
मित्रा, हा खरंच एक विचित्र चित्रपट आहे: ब्रेट मॉर्गनचा आगामी एचबीओ डेव्हिड बोवी डॉक्युमेंटरी या साध्या वर्णनात बसूही शकत नाही, तो म्हणजे प्रतिमा आणि संदर्भांचा एक जलद कोलाज आहे, जणू इतिहासातील सर्वात आकर्षक संगीतकाराभोवती फिरणारी एक सूर्यमालाच. सुरुवातीची काही मिनिटे क्लिप कोलाजच्या मालिकेतून जातात, ज्यात केवळ तो आर्ट-रॉक एलियनच नाही, तर त्याच्या संपूर्ण अवर्णनीय पार्श्वभूमीचे संकेत देणारे सर्व काही आहे. “ॲशेस टू ॲशेस” व्हिडिओ किंवा “ऑल द यंग ड्यूड्स” च्या थेट सादरीकरणाव्यतिरिक्त, आपल्याला नोस्फेराटू (सामान्य लोकांना भीती वाटणारा एक उंच, बाहेरचा माणूस), मेट्रोपोलिस (त्या काळातील पसंतीच्या बर्लिन इंडस्ट्रियल जर्मन मिनिमलिझममधील बोवी), किंवा डॉ. मॅबस द गॅम्बलर (आपल्या प्रेक्षकांवर जादू करू शकणाऱ्या माणसाविषयीचा आणखी एक वायमार काळातील चित्रपट) यांसारख्या मूकपटांच्या उत्कृष्ट नमुन्यांचेही संकेत मिळतात. जरी हे संबंध कमकुवत वाटत असले तरी, आपण त्यांना अर्थपूर्ण बनवू शकतो आणि या पॉप कल्चर रोर्शाक चाचण्यांमधून आपल्याला मिळणारे कोणतेही ज्ञान आत्मसात करू शकतो.
चित्रपट जसजसा त्याच्या अडीच तासांच्या प्रचंड लांबीतून पुढे सरकतो, तसतसा तो प्रायोगिकतेकडून नेहमीच्या साचेबद्धतेकडे जातो. पहिला तास बोवीची उभयलिंगीता किंवा त्याच्या पोशाखाची जाण यांसारख्या व्यापक विषयांवर लक्ष केंद्रित करतो, आणि उर्वरित भाग कालक्रमानुसार मांडलेला आहे, जो आपल्याला लॉस एंजेलिस आणि पश्चिम जर्मनीतील त्याचे वास्तव्य, एक-नावाच्या सुपरमॉडेल इमानसोबतचे त्याचे नाते, लग्न आणि ९० च्या दशकातील त्याचा महत्त्वाचा टप्पा असलेला लोकवाद यांमधून घेऊन जातो. (मात्र, कोकेनसोबतचा त्याचा संबंध आदरपूर्वक वगळण्यात आला आहे.) हे भाग बोवीबद्दल नवशिक्यांसाठी एक उपयुक्त जलद अभ्यासक्रम ठरतात, आणि जे आधीच पारंगत आहेत त्यांच्यासाठी, त्याने निर्माण केलेल्या काही अविश्वसनीय गोष्टींची ही उजळणी आहे. मॉर्गनच्या एका रॉक स्टारच्या ५ वर्षांच्या संपूर्ण वार्तांकनात फारसे मोठे खुलासे नाहीत, परंतु त्याने हाताळलेली मुक्त-सहयोगी पद्धत एका अशा रहस्याला नवसंजीवनी देऊ शकते जे कधीही कालबाह्य होणार नाही.
प्रत्येक रोमानियन चित्रपट रोमानियामध्ये राहणे किती भयंकर आहे हे सांगतो; हा देश भ्रष्ट सरकार, अकार्यक्षम सार्वजनिक पायाभूत सुविधा आणि द्वेषाने खवळलेल्या गावकऱ्यांचा आहे. पाल्मे डी'ओर पुरस्काराचे माजी विजेते क्रिस्टियन मुंगिउ यांचा नवीनतम चित्रपट या मालिकेच्या अंतिम भागावर लक्ष केंद्रित करतो. ते या महोत्सवातील सर्वोच्च पुरस्कार जिंकणारे देशातील एकमेव दिग्दर्शक आहेत. ट्रान्सिल्व्हेनियामधील कुठेतरी एका लहान, दुर्गम समुदायात, जेव्हा काही श्रीलंकन ​​स्थलांतरित स्थानिक बेकरीमध्ये काम करण्यासाठी शहरात येतात, तेव्हा एका विशिष्ट गटाचा स्फोट होण्याचा धोका निर्माण होतो. रहिवाशांची प्रतिक्रिया वंशद्वेषी विचारांच्या प्रवाहासारखी होती, जी अमेरिकन लोकांना ट्रम्पवादी विचारसरणीची जवळची नातेवाईक वाटेल: ते आमच्या नोकऱ्या हिसकावून घ्यायला आले (त्यांच्यापैकी कोणीही त्यांच्या नोकऱ्या घेण्याची तसदी घेतली नाही), त्यांना आमची जागा घ्यायची होती, ते दुष्ट परकीय शक्तींचे एजंट आहेत. एका नगरसभेदरम्यानचे धक्कादायक, एकमेव फुटेज द्वेषाची नदी वाहू देते आणि जेव्हा नागरिक कबूल करतात की त्यांना कोणीही वेगळा व्यक्ती बघायचा नाही, तेव्हा तर्काचा मुखवटा हळूहळू गळून पडतो.
जर हे एक दयनीय आणि अवघड आव्हान वाटत असेल, तरीही यात इतकी वैचारिक आग आणि अप्रतिम, उत्कृष्ट छायाचित्रण आहे की ते अगदी थकलेल्या उत्सवप्रेमींनाही खिळवून ठेवेल. मुंगिउ आपल्याला बर्फाच्छादित जंगले आणि मातीच्या रस्त्यांमधून घेऊन जातो, आणि त्या सर्वांचे छायाचित्रण अशा अलिप्तपणे करतो की ते कुरूपतेइतक्याच सहजतेने सौंदर्याची प्रतिमा उभी करू शकते. राजकीय वेढा जितका सूचित करतो त्यापेक्षा कथानक अधिक अलंकारिक आहे. अस्वल हा कथेचा एक मोठा भाग आहे, तसेच एका बेकरी मालकाचे सेलो वादनही. प्रखर पक्षपाती तत्त्वे असलेल्या चित्रपटाच्या केंद्रस्थानी असूनही, ती एका नैतिक पेचप्रसंगाचा भाग आहे, आणि स्थलांतरितांबद्दलची तिची परोपकारी वृत्ती ही एक धूळफेक असू शकते, ज्याद्वारे ती अखेरीस कमी खर्चाचे श्रम म्हणून पाहत असलेल्या गोष्टींचे शोषण करू इच्छिते. या चित्रपटातून कोणाचाही विशेष फायदा झाला नाही; एक प्रखर आणि तडजोड न करणारा निराशावाद जो आपल्याला हॉलिवूडच्या चित्रपट निर्मितीतून किंवा अमेरिकन इंडी सर्किटमधूनही मिळू शकला नसता. असे अमेरिका कधीही अस्तित्वात येणार नाही, जरी राष्ट्रीय विकृती इतक्या सारख्या आहेत की आपण एका तुटलेल्या आरशात पाहण्यासारखेच आहे.
कलाविश्वावरील उपहासाचेच उदाहरण घ्या, जिथे सर्व प्रकारची स्पर्धा, क्षुल्लक द्वेष आणि तीव्र निराशा सूचित केली जाते आणि शक्य तितक्या कमी जोखमीच्या पातळीवर आणली जाते. शिवाय, मिशेल विल्यम्सची ही भूमिका कदाचित तिच्या कारकिर्दीतील सर्वोत्तम भूमिका आहे. मग, ज्या प्रेक्षकांना दिग्दर्शक केली रायखार्टचा आधीचा चित्रपट “फर्स्ट काऊ” खूपच रोमांचक वाटला होता, त्यांच्यासाठी पटकथेत व्यत्यय न आणता जेवढी ॲक्शन टिकवता येईल, तेवढी काढून टाका. प्रसिद्धी करण्यात आली. ज्या क्षेत्राचा तिच्याशी काहीही संबंध नाही असे वाटते, त्या क्षेत्रात आपल्या प्रतिभेच्या मर्यादांना सामोरे जाणाऱ्या एका स्त्रीचे हे नाजूक चित्रण इतके विस्तृत आहे. विल्यम्सने आता बंद झालेल्या 'ओरेगॉन इन्स्टिट्यूट ऑफ आर्ट्स अँड क्राफ्ट्स'मधील एक लहान शिल्पकार, त्रस्त लिझी कारची भूमिका साकारली आहे, जी आगामी प्रदर्शनाशी जुळवून घेण्याचा प्रयत्न करते, पण तिला जे दिसते ते म्हणजे सर्वत्र असलेले अडथळे: तिचा घरमालक/मित्र (हाँग चाऊ, ज्यात घरमालक मित्रापेक्षा अधिक चांगला ठरतो) तिचा वॉटर हीटर दुरुस्त करत नाही, एका जखमी कबुतराला तिच्या सततच्या काळजीची आणि लक्ष्याची गरज असते, आणि भेट देणाऱ्या कलाकाराचा शांत, तुच्छतापूर्ण आणि बेफिकीर स्वभाव तिला वेड लावतो.
पण रायखार्ड्टची शोकांतिक प्रतिभेची चमक तिच्या या सूचनेत आहे की लिझी कदाचित या कामासाठी योग्य नसेल. तिची शिल्पे वाईट नाहीत, भट्टी असमानपणे तापली तरी ती एका बाजूने जळत नाहीत. तिचे वडील (जड हिर्श) एक प्रतिष्ठित कुंभार आहेत, तिची आई (मॅरियन प्लंकेट) विभाग चालवते, आणि तिचा मानसिकदृष्ट्या अस्थिर भाऊ (जॉन मॅगा लॉ) लिझीला लढण्यासाठी प्रेरणा देतो. क्लायमॅक्स गॅलरी प्रदर्शन—पश्चिम किनारपट्टीवरील कॉलेज शहराच्या वातावरणात इतक्या संयमित आणि शांत असलेल्या चित्रपटाचे वर्णन करण्यासाठी 'क्लायमॅक्स' हा शब्द वापरला असला तरी—एका सौम्य प्रहसनासारखे उलगडले, तिच्या आयुष्यातील लहानसहान अपमान एकमेकांवर रचले गेले होते, जेव्हा ती तिच्या भावावर फुकटच्या चीजपासून आराम करू दे म्हणून फुसफुसत होती. बार्डच्या दीर्घकाळच्या प्राध्यापिका असलेल्या रायखार्ड्टसाठी, तिच्या स्वतःच्या अंदाजातील विडंबन हे कटूतेपेक्षा अधिक भावनिक आहे, जे अशा कोणत्याही वातावरणाबद्दलच्या कौतुकाने वैशिष्ट्यीकृत आहे जे महत्त्वाकांक्षी विक्षिप्त लोकांना त्यांच्या स्वतःच्या काळात स्वतःसारखे राहण्याची परवानगी देते.
पोलंडची सर्वोत्कृष्ट दिग्दर्शिका अग्निएस्का स्मोचिन्स्का हिच्या या सायकोड्रामाचा क्रेडिट सिक्वेन्स सर्वोत्तम आहे, ज्याने इंग्रजीमध्ये यशस्वीपणे पदार्पण केले आहे. प्रत्येक नाव वाचून दाखवले जाते आणि मग अनेक किशोरवयीन मुलांचे आवाज त्यावर "अरे, हे नाव मला खूप आवडलं!" असे पुटपुटत टिप्पणी करतात. उदाहरणार्थ, मायकलचा हसरा चेहरा स्क्रीनवर झळकतो. हा केवळ एक चांगला मुद्दा नाही. ही जून (लेटिया राईट) आणि जेनिफर (टॅमारा लॉरेन्स) गिबन्स या दोन कृष्णवर्णीय मुलींनी निर्माण केलेल्या आणि वसवलेल्या 'लोनली आयलंड' विश्वाची ओळख आहे, ज्या ७० आणि ८० च्या दशकात वेल्समध्ये खऱ्या अर्थाने राहत होत्या. एका लहान, पूर्णपणे गोऱ्या लोकांच्या गावात आपल्या नात्याचा आधार घेत आणि निवडक मौन बाळगून, त्यांच्या सभोवतालच्या वातावरणापासून दूर राहण्याच्या या वृत्तीमुळे अखेरीस त्या ब्रॉडमूर मनोरुग्णालयाच्या दुःखद गोंधळात सापडतात. या अस्सल कथानकात, स्मोचिन्स्का आणि लेखिका अँड्रिया सीगल मुलींमध्ये सामायिक असलेल्या असामान्य मानसिक आंतरिकतेचा शोध घेतात, आणि असे अत्यंत टोकाचे अनुभव आतून कसे वाटू शकतात याची कल्पना करतात.
जसे त्या मुलींसाठी असणारच, वास्तवातील हा खंड अशा प्रकारे दिपवून टाकतो की त्यांच्या दैनंदिन जीवनातील नीरसपणाची बरोबरी होऊ शकत नाही. अत्यंत चुरगळलेल्या स्टॉप-मोशन फुटेजमध्ये पक्ष्यांची डोकी असलेल्या आकृत्या क्रेप पेपर आणि फेल्टच्या परिमाणांमधून फिरताना दिसतात, आणि अधूनमधून येणारे संगीताचे सूर, एका ग्रीक कोरसप्रमाणे, स्पष्ट भाषेतून बहिणींची व्यथित आंतरिक अवस्था व्यक्त करतात. (हे पोलंडमधील स्मोचिन्स्काच्या 'द ल्युर' या अप्रतिम किलर-मरमेड-स्ट्रिपर शोसारखेच आहे.) जून आणि जेनिफर स्वतःला एका रंग-संपृक्त आश्रयस्थानात प्रवेश करताना कल्पना करतात, जिथे सर्व काही निर्दोष असू शकते, पण मग अचानक झालेल्या धडकेने त्या पुन्हा वास्तवात परततात आणि आपल्याला धक्का बसतो. रोमँटिक वास्तवात, खेळाडू काही संरक्षित मुलींना प्रोत्साहन दिल्यानंतर त्यांच्यासोबत जिम्नॅस्टिक्स करण्याचा प्रयत्न करतात. जसजशी त्यांची एकत्रित परिस्थिती बिघडते आणि न्यायालये त्यांना वेगळे करतात, तसतसे आपल्याला फक्त विरोधी शक्ती त्यांचे खाजगी सुरक्षित आश्रयस्थान नष्ट करताना दिसतात; ही औपचारिक कसरतींची एक मालिका आहे, जी यूकेमधील मानसिक आरोग्य सेवांच्या अभावावरील भाष्यादरम्यान समोर आली.
मॅड मॅक्स आता मागे पडला आहे, आणि जॉर्ज मिलर एका विलक्षण आधुनिक परीकथेसह परत आले आहेत. ही कथा आहे अलिसिया बिन्नी (टिल्डा स्विंटन, उत्कृष्ट भूमिकेत) नावाच्या एका स्त्रीची आणि तिने आदल्या दिवशी इस्तंबूलच्या बाजारात मिळवलेल्या बाटलीतून नुकत्याच मुक्त केलेल्या जिनीची (इद्रिस एल्बा, तेजस्वी आणि महाकाय). तुम्हाला माहीतच आहे, तो तिच्या तीन इच्छा पूर्ण करण्यासाठी आणि तिला तिच्या इच्छेनुसार त्याचा वापर करू देण्यासाठी आला आहे, पण तिलाही हे माहीत असल्यामुळे, ती काही "सावध" सापळ्यांमध्ये अडकण्यास तयार नाही. आपल्या चांगुलपणाची तिला खात्री पटवण्यासाठी, त्याने गेल्या तीन हजार वर्षांत आपण काय केले याची एक विलक्षण कथा रचली. हा एक असा CGI चा भव्य देखावा आहे, जो त्याच्या संपूर्ण प्रदर्शनादरम्यान, कोणत्याही क्षणी, त्याच प्रकारच्या बहुतेक स्टुडिओ प्रकल्पांना मागे टाकतो. आणखी कल्पनाशक्तीला वाव दिला जाऊ शकतो. शेबाच्या राणीच्या किल्ल्यापासून ते सम्राट सुलेमान द मॅग्निफिसेंटच्या दरबारापर्यंत, जादू, कारस्थान आणि उत्कटता प्राचीन मध्य-पूर्वेतील प्रवासातून वाहतात.
पण या अद्भुत प्रवासाचे एक अनपेक्षित गंतव्यस्थान आहे, जे या दोन विक्षिप्त पण समान विचारांच्या लोकांच्या हळुवार प्रेमकथेत परिणत होते. कथाकथनाचा आनंद वाटून घेऊन ते आपला एकाकीपणा दूर करतात आणि मिलरची गुंतागुंतीची कथानक रचना त्यांना अधिक प्रयत्न करण्यास प्रवृत्त करते. चित्रपटाच्या सुरुवातीला एका शैक्षणिक परिषदेतील भाषणात अलिथियाने स्पष्ट केल्याप्रमाणे, आपल्या सभोवतालच्या गूढ जगाचा अर्थ लावण्यासाठी आपण मिथके रचतो, आणि मिलरने या आश्चर्याच्या भावनेला नवनिर्मितीच्या भावनेसोबत जोडून एक मोठे यश मिळवले आहे. तंत्रज्ञानाने गुदमरलेल्या आधुनिक जगात नवनिर्मितीची भावना ज्ञान आणते. अर्थात, चित्रपट निर्माते तंत्रज्ञान-विरोधी नाहीत; व्हिज्युअल इफेक्ट्सचे शौकीन डिजिटल अलंकरण आणि भव्य निर्मितीच्या चाणाक्ष वापरामुळे मोहित होतील, मग ते पक्ष्याच्या पंजातून समुद्रात जाणाऱ्या बाटलीचा पाठलाग करण्याचे चित्तथरारक फुटेज असो, किंवा गिगेरेस्क कोळ्यात रूपांतरित होणे असो. उत्परिवर्तित मारेकऱ्यासाठी हे तात्काळ दुःस्वप्न ठरते आणि नंतर ते भुंग्यांच्या तलावात विलीन होते.
रायली किओ, जीना गॅमेलसोबत दिग्दर्शकाच्या खुर्चीत सामील झाला आहे, ज्यामुळे त्यांच्या कारकिर्दीच्या पुढील टप्प्याची एक शुभ सुरुवात झाली आहे. (या दोघांचा आणखी एक संयुक्त प्रकल्प आधीच सुरू आहे.) त्यांनी हॉलिवूडच्या अहंकाराचा कोणताही अंश झटकून टाकला आहे, आणि ओगलाला लकोटा जमात दक्षिण डकोटामधील या निओरिअलिस्ट पाइन रिज आरक्षणाच्या आसपासच्या जीवनातून आपला उदरनिर्वाह करत आहे. स्थानिक मुलगा मॅथो (लाडेनियन क्रेझी थंडर) आणि मोठा बिल (जो जो बॅप्टाईस व्हाइटिंग) यांच्यासाठी, याचा अर्थ प्रामुख्याने चोरी करणे आणि ड्रग्ज विकणे, कमी प्रमाणात मेथ विकणे, जवळच्या टर्की फार्म आणि कारखान्यांमध्ये तासभर काम करणे, किंवा खेळ जास्त काळ खेळण्यासाठी प्रजननाद्वारे पुडल कुत्रे विकणे असा होतो. जेव्हा तुमच्याकडे काहीही करण्यासाठी पैसे नसतात, तेव्हा करण्यासारखे काहीच उरत नाही, ही एक अशी वस्तुस्थिती आहे जी बहुतेक चित्रपटांना समजते, जे फक्त आपला मोकळा वेळ घालवण्यासाठी काहीतरी शोधणाऱ्या तरुणांसोबत वेळ घालवण्यात समाधानी असतात.
जर तुम्हाला वाटत असेल की बाहेरचे केओ आणि गॅमेल गरिबीचे अतिरंजन करत आहेत किंवा शोषणाच्या विरुद्ध दिशेने जात आहेत, तर पुन्हा विचार करा; लेखक बिल रेड्डी आणि फ्रँकलिन स्यू बॉब (सिओक्स बॉब द्वारा गाइडेड) आणि पाइन रिजच्या वास्तविक रहिवाशांच्या कलाकारांच्या संचानंतर, ते अवघड भावनांवर लक्ष केंद्रित न करता, ओळखण्याजोग्या अवघड भावनांचे धागे कौशल्याने गुंफतात. या पात्रांना त्यांच्या सभोवतालच्या प्रौढांकडून खूप त्रास सहन करावा लागतो – माटोचे अधूनमधून गैरवर्तन करणारे वडील, बिलचा गोरा बॉस – पण खऱ्या आयुष्यातील तरुणांप्रमाणे, एकदा का ते एकत्र फिरू लागले आणि खोड्या करू लागले की, त्यांच्या मित्रांसोबत असताना त्यांचे दुःख त्यांच्या पाठीवरून गळून पडेल. एक अलिप्त क्लायमॅक्स चित्रपटाच्या सर्वात घृणास्पद हेतूंना पुष्टी देतो, जे गोऱ्यांच्या वर्चस्व असलेल्या समाजाने उपेक्षित केलेल्या लोकांचा गौरव करणे आणि त्यांना सक्षम करणे हे आहे, ज्या समाजाने त्यांच्याकडे पाहताना त्यांना तुच्छ लेखले आहे. केओ-गॅमेल दिग्दर्शकीय बुद्धिमत्ता इथे टिकून राहणार आहे, आणि आशा आहे की त्यांचे करिष्माई सहकारी देखील टिकून राहतील, जे क्लोई झाओच्या 'द रायडर' नंतरचे सर्वात प्रसिद्ध सामान्य अभिनेते आहेत.